میخواستم درباره یک اشتر بی هنر بنویسم دیدم قلم ناراحت می شود . گفتم از دوستی بنویسم دیدم تجربه چندانی ندارم . پس مخلوطی می نویسم از همه چیز ...دارم دوباره و دوباره فکر میکنم که اکنون چه کسانی را میشناسم که من را نمی شناسند و ما همدیگر را خواهیم شناخت ؟ و چه کسانی مرا می شناسند که من آنان را نمیشناسم و ما باز همدیگر را خواهیم شناخت ؟ و چه کسانی را می شناسم و آنان مرا نمیشناسند و دوباره همدیگر را خواهیم شناخت ؟ به اینجا که میرسم ، بن بست احساس را معنی میکنم . جایی که احساسات من متوقف میشود . کسی را لایق نفرتم نمیدانم . این همه آدم می آیند و میروند . که ارزش دارد

میگم "چرا اینطوری شد؟ ما راحت بودیم" . میگه از بچه های اونور یه عده ناراضی بودن . تو دلم میگم به جهنم . بهش میگم تکلیف ما چیه که باید بیاییم اینور ؟ میگه فرقی نداره کلاسا که . میگم "جناب . کلا ما یکشنبه و دوشنبه دو ساعت اول خالیه . مال اونا دو ساعت آخر . میگه فرقی نداره . تو دلم میگم " عجب زبان نافهمی " . میگم بچه های اونور درس خون ترن . میگه شما هم برندی . باید اینورم یکی دو تا درس خون باشه . میگم جهنم و ضرر قبول . پس هوای ما رو داشته باشید . اومد نیومد ما رو دیگه کاری نداشته باشید . میگه" پارسا ... دوستتون . مطمئن بودم که زیر 20 منطقه و 500 کشور میشد . اما نظم برام مهم تر بود